Ol spasulì

Quanta sire dhuen ol me ubà el me didhìa:
"Sta mia fa ol spasulì lè òn mester bròtuli, dala matina ala sera te maiet ol spulviri".

El ghera redhù, anche sè ghè ol surbidùr
ol spasulì come el comesa la matina
dopo des menùc le bele òna maschirina.

Met sò la spasitina, tirega ala righina, daga la lòstradina
ol laorà el gà de ùeser bel lòster
e se te òt che i te saldes so, ghe òl de fal come i le òl.

Le dùra reà a sera tòt ol de a pucià cola dhònòcera
le scotade sòì dic le te da fastide e le te lasa le uisighe.

Quanta le estat col calur te ùe dhò egrondanù
e da maschirina te deuetet mascherù
e la sera a lauat ghe òl medhura a uigni net.

El ghera redhù ol me ubà le prope dur come laorà
ma brot o bel sen vol scampà tòc en ga de laorà.

Ol ragionier le òn bel mester, ma ghe ol de stòdia e mìa tòc i le pòl fà.
Ol mester piò bel le uiga oia de laorà.

Ghe òl mai de vergognas del laorà che se fa
l’importante le de mia nà a robà.

òna olta en sira mia consederac, ades en se resercac.
Ol spasuli le restat amò òn bròt mester, ma te pò empiinì ol salvadener.

Valeriano Gobbi